Les Riches-Claires

Vernissage

Van 26 tot 30 september 2006

Photos © Johannes Schwartz

" Kunst is voor iedereen, maar enkel de elite weet het "
Dora García

Enerzijds zijn er woorden (hoewel) en aan de andere kant zijn er de plastische kunsten (hoewel). Deze artiesten uit verschillende disciplines krijgen de kans om elkaar op de scène van de Rijke Klaren te ontmoeten voor een eenmalige en historische onderneming.
Uit dit project en deze confrontatie zullen, wie weet, vonken ontstaan. Het project heet Vernissage.

Het zal misschien grappig worden.
Of strontvervelend.
We zullen zien en we zien wel.

Is het een dwaas idee om toneel en hedendaagse kunst met elkaar in ontmoeting te brengen?
Kan een werkstuk zomaar van een tentoonstellings- naar een voorstellingszaal overgaan?
Waarover gaat het wanneer een kunstwerk op een podium wordt geplaatst en moet men dan twee keer betalen?
Wanneer men hedendaagse kunst naar het theater brengt, betekent dat dan dat toneel noch kunst, noch hedendaags is?
Is Transquinquennal een Beuys Band? Is Richard Venlet een betonhandelaar? Is Dora García een koppelaarster?
Wie gaat wie inwijden? Wie baart er wat? Maakt de baby kans op overleven? Wat wil het volk?

Een groep acteurs, allen beleerd maar niet bijzonder op de hoogte van de geheimen van de hedendaagse kunst, praten voor een publiek over de zin, de mening, de betekenis van een hedendaags kunstwerk dat zich naast hen op het podium bevindt.
Niets heeft meer betekenis dan wat we niet volledig kunnen vatten.
Niets is grappiger dan volkomen eerlijkheid.
Vertrekkende vanuit deze twee principes, neemt de dialoog tussen de acteurs het publiek op wandeling langs de complexe, eenvoudige, ontzettende, directe, tegenstrijdige paden van de hedendaagse kunstgedachte.
Naar wat blijkt ontsnappen zelfs de hedendaagse artiesten niet aan de verbijstering en de complexiteit van hun eigen werk.

Transquinquennal: theatermensen
Dora García et Richard Venlet: hedendaagse kunstkoppen
Mélanie Lalieu: concept
Een coproductie van de Rijke Klaren en Transquinquennal

Voorstellingen in het Frans

Sincères complaisances

Van 10 tot 28 oktober 2006

Photos © Jean-Jacques De Naeyer

Iedereen heeft de keuze om van zijn leven een succes of een mislukking te maken. Maar hoe weet je het precies?
Marc en Elisabeth bouwen glimlachend het ideale wereldje van hun bourgeois gezinnetje op. Een lauw leventje, net op de juiste temperatuur, tot wanneer er barsten komen in het schilderij en de prentbriefkaart zijn kleuren verliest. De mensen uit hun omgeving getuigen en laten zo een niet altijd rooskleurige werkelijkheid zien ...
De pers heeft zich trouwens ook verplaatst, dus moet er wel iets heel bijzonders gebeurd zijn.
Sincères Complaisances is een hoogst vermakelijke toneellekkernij.
Dit beeld van de maatschappij brengt de toeschouwers een uitgebreid palet van emoties, terwijl het ook werkelijk een verhaal vertelt!

Uittreksels:
" Dat is allemaal slechts een kwestie van opvoeding. Mijn dochter is net als ik, hyper verdraagzaam. Ik heb ze zelfs lief zien doen tegen zwarten!" (Ghislaine, de moeder van Elisabeth)
" In mijn nieuw boek « Bourgeois In Nood (B.I.N), mijn antwoord! », bied ik het geheim voor een nieuw leven ... je moet gewoon de tijd nemen om het te lezen. " (Raphaël, psycholoog en vriend)
" Ik had nooit gedacht dat hun zoon dat had kunnen doen ... echt waar hoor, want vanbinnen is hij nog een kind ... " (Ruby, de babysitter)
" Maak dat nou mee. Een kind dat in je fontein plast ... en dat er nog mee lacht ook! Ja maar zeg." (Bart en Sonia, de buren)
" Het belangrijkste deel van het menselijk lichaam zijn de openingen. Nooit minachtend omgaan met een opening! Ik zie wel dat jullie hier geen zier om geven en jullie hebben volledig ongelijk." (Alain, de grafdelver)
" Een tweewekelijkse penetratie is niet genoeg ... " (Alain, de grafdelver)

Regisseur: Vincent Raoult
Met: Thierry de Coster en Odile Matthieu
Lichten: Alain Marcoen
Geluid: Pierre Ducaju-Studio 43
Sceno : Justine Venet
Een coproductie van de Rijke Klaren en Sokan

Voorstellingen in het Frans

Hippocampes

Van 7 tot 25 november 2006

Photos © Mathias Nouel

" De gekken reppen zich naar waar de engelen niet durven landen"
A. Pope

Ze zijn met zijn vieren. Vier mensen die hun gekkenkostuum hebben omgeruild voor dat van grote reizigers. Of dat zeggen ze toch.
Ze zijn alle vier in de war en hebben hun bus verlaten om te wachten op die andere die hun verhaal zinvol zal maken.
Ze zijn met zijn vieren, dan met zijn vijven en binnenkort met zijn zessen...
Vistruck: " Ik heb een discours geschreven ... om jullie te verwelkomen.
Beste nieuwelingen (eerst had ik vrienden geschreven, maar omdat ik ze niet persoonlijk ken leek nieuwelingen geschikter)
Welkom op onze rode aarde. Deze aarde die wimpers, wenkbrauwen en stoffen kleurt.
Deze aarde die de blote voeten die haar strelen even ruw maakt als jutte.
Deze mooie, rode aarde, verblindend verlicht.
Welkom in onze gestrande bus die hier precies altijd al heeft gestaan of op zijn minst moeilijk op te graven is. En als geschenk ...
Hier hebben jullie mijn hoofd. Ik schenk het jullie.
Mijn hoofd dat verloren is in de meanders van haar verhaal, waarom weten we niet. Mijn hoofd doet aan andere hoofden denken. Toch werd het voor een onbekende reden verplicht de bekende straten met hun verkeer, metros, treinen en trams te verlaten en staat het nu aan het raam van een gele bus, ergens in het verre nergens."
Als we rekening houden met de chaotische en waanzinnige wereld waarin we leven, is het dan beter om er zich aan aan te passen of om er zich van te onderscheiden?

Regie: Laetitia Ajanohun
Met: Archibald, Edwige Baily, Julien Coene, Estelle Franco, Martine Lemal et Denyse Schwab
Compositie: Nico
Scenografie: Sylvain Reymond
Kostuumontwerp: Juliette Meignan
Een coproductie van de Rijke Klaren en de Centre des Arts Scéniques

Ntoumos

7 december 2006

Photos © Benjamin Brolet

Een intelligente fusie tussen uitzonderlijke artiesten, muzikanten uit de internationale jazzscene en de actuele muziek. Ntoumos toont jazz in zijn volste moderniteit en smaakt bijzonder fris, energiek en verbazend. Zeker het (her)ontdekken waard!

Dominic Ntoumos, "een van de best bewaarde electro-jazz geheimen uit de Europese scène" brengt ons zijn explosieve fusie van jazz, funk en hiphop. Deze Belgische trompettist van Griekse oorsprong, schuimt nu al meerdere jaren de Europese podia af. Van Brussel tot Parijs over Londen, waar het project Ntoumos het daglicht zag. Ntoumos is een muzikale caleidoscoop op basis van electro-jazz, funky groove en hiphop. Een verbazende mutatie waarbij u zich kan laten meeslepen door de razende ritmes van het orkest of in vervoering raken door de virtuositeit van de muzikanten.

Trompet, zang, compositie: Dominic Ntoumos
Elektrische bas: Loris Tils
Gitaar: Greg Chanis
Drums: Maxime Zampieri
Stem: HKB Finn
In samenwerking met Brosella

Noël au théâtre

Van 26 tot 30 december 2006

Photos © Michel Boermans et Danielle Pierre

Djangofolllies

Van 18 tot 21 januari 2007

Een vaste waarde in de Rijkeklaren zijn de Djangofollies, tot grote vreugde van zowel de aanhangers van de "Django" stijl als van degenen die hem pas ontdekken. Dit evenement is met de jaren uitgegroeid tot een vaste afspraak en telt niet minder dan vier concerten. Kwestie van de liefhebbers van deze uiterst swingende muziek waar voor hun geld te geven!
Vind hier vanaf november het volledige programma terug.

De Djangofolllies vieren op muziek de geboorte van Django Reinhardt (op 23 januari 1910 in Liberchies), het zinnebeeld van feestelijke zigeunerjazz. Bij iedere editie komen uitzonderlijke muzikanten bij ons, maar ook in andere Belgische steden zoals Gouvy, Antwerpen, Gent ... optreden.
Jean Baptiste (Django) Reinhardt werd op 23 januari 1910 ergens in Wallonië (Liberchies) in een zigeunerwoonwagen geboren. Door de oorlog belandde zijn familie in Parijs. In de jaren twintig deed Reinhardt met wat moeite ervaring op rond de bals-musettes, maar raakte vervolgens gefascineerd door Amerikaanse jazz. Als zigeunermuzikant van pure oorsprong, is Reinhardt het schoolvoorbeeld van hoe interessant de combinatie van traditie en vernieuwing op muzikaal vlak kan zijn. Door de traditie te doorspekken met buitengewone jazz invloeden, heeft Reinhardt een volledig nieuwe zigeunermuziek gecreëerd, zonder ooit zijn roots te vergeten. Daarom blijven waarschijnlijk alle zigeuners Django Reinhardt als hun oppermeester beschouwen.

Voor deze editie neemt u best een "Django Pass". Deze geeft een persoon voor 42 euro (in plaats van 48 euro) toegang tot de vier concerten en u krijgt er twee gratis drankjes bij.

Een initiatief van Brosella in coproductie met de Rijke Klaren

PROGRAMMATIE :

RADIO LUME
Belgian gipsy jazz
18 januari om 20u30

Radio Lume is een project dat echte én muzikale grenzen overschrijdt. Producer Waso De Cauter gaat met 14 muzikanten uit de zigeunerwereld en de jazzmuziek op zoek naar een nieuwe interactie tussen verschillende genres en stijlen tot er geen sprake meer is van vermenging, mix of cross-over maar er in feite iets anders ontstaat. Muziek met een nieuw karakter. Misschien wel een grenzeloze muziek, net zoals de muziek van Django, maar dan wel anders...

LES DOIGTS DE L'HOMME
France : Gipsy jazz / Rock manouche
19 januari om 20u30

Dit Franse trio is pas in de lente van 2003 ontstaan rond de cd Dans le Monde en heeft al een enorme faam opgebouwd. In 2004 brachten ze Gipsy Jazz Nucléaire op de markt en in 2005 lag hun tweede album, Les Doigts de lHomme, al in de rekken. Ze stralen een buitengewone energie uit en hebben een originele klankkleur: zeer creatieve gipsy jazz en zigeuner rock, virtuoos en met veel humor gebracht. Ze wagen zich nu ook aan chanson, met scherpe teksten, die de ondraaglijke lichtheid van de hedendaagse maatschappij haarfijn beschrijven...

DJAZGO
Dutch gipsy swing quartet
20 januari om 20u30

Carmen Jacobs en Ward Verhelst zochten eind 2003 naar een volwaardige bezetting voor een nieuwe groep in de Hot Club de France-stijl. Al snel werden Karel Keustermans en Rino Van Hooijdonk bereid gevonden om het kwartet te vervolledigen. De afwisseling van solos van Carmen en Rino zijn een streling voor het oor en dwingen onmiddellijk respect af. Ze worden efficiënt ondersteund door de ritmesectie: Karel Keustermans als slaggitarist en Ward Verhelst op de contrabas. Een concert van DjaZgo is gewoon genieten van een onvervalst spektakel waar de warme klanken van de viool en sologitaar met de rest van de groep versmelten.

VANCOMEZI TRIO
Belgique - Jazz swing
21 januari om 20u30

Sjoerd Mentens speelt gitaar als autodidact sinds de leeftijd van 12. Spontaan begint hij jazz meesters te kopiëren zoals Django Reinhardt, Wes Montgomery, Georges Benson en andere improvisatoren. Na enkele jaren brengt de magische verhouding tussen blues, complexe akkoorden en contrapunt het spel van Sjoerd naar hogere sferen. Sjoerd is ook te horen op de muzikale achtergrond van de film Brussels by Night. Jan Van Lint begon zijn muzikale loopbaan als pianist. Later leerde hij bas en zang. Om nadien te belanden bij zijn huidige liefde : de contrabas. Via de funk en de rock ontdekte hij zijn ware roeping : de jazz en vooral de swing. Wie zich de jonge talentvolle violist de groep « O Juliette » herrinert van de Djangofolllies 2005 zal er zeker naar uitkijken om Renaud Crols nog eens aan het werk te zien.

De Djangofolllies vinden ook plaats in Gent, Antwerpen, Gouvy en Namur !

Click op de volgende links voor hun programma of vraag ons de volledige Djangofollliesbrochure 2007 :

Gent - de Centrale : www.decentrale.be

Antwerpen - Rataplan : www.rataplanvzw.be

Gouvy - Jazz Animation Gouvy : www.gouvy.be/jazz&blues

Namur - Maison de la Culture de Namur : 081 22 90 14

L'Illusion Chronique

Van 24 januari tot 10 februari 2007 à 20h30

Is er nog poëzie in een conservenblik?
Hoe heet zijn de passies op de diepvriesafdeling?
Welke mysteries zitten er in een doos waspoeder?

De leden van de Panach'Club storten zich blindelings in de voor hen kenmerkende wereld van het absurde en planten hun decor in de antichambre van een supermarkt: een soort no man's land, ergens tussen de opslagplaats en de rekken. De personeelsleden van KaPiLo, allen uitgebuit door de almachtige en onzichtbare directie, lopen elkaar daar tegen het lijf.
Beter dan "Docs de choc", "Questions à la une" en "Droit de savoir" ! U zult uw supermarkt nooit meer op dezelfde manier bekijken!

De personages van L'Illusion Chronique trachten om een nieuwe versheidlabel te plakken op onze consumptiemaatschappij en om haar houdbaarheidsdatum te verlengen. Hierbij houden ze hun ogen dicht voor de wilde, meedogenloze en onmenselijke wereld van de supermarkt waarin ze leven.
De kredietkaart is de beste vriend van de mens geworden. Vandaag kan men alles kopen, verkopen, huren of onderhandelen. In die grote markt die de maatschappij geworden is, moeten wij, arme verbruikers, ons hachje zien te redden! De werknemers van de supermarkt zijn weliswaar beroofd en bestolen, maar ze zijn ook vooral eersteklas verbruikers! Ze zijn echter verdeeld tussen een gevoel van verzet en een gevoel van vreugde door de nabijheid van zulk een consumptietempel. Ze houden dan ook liever stiptheidsacties dan zich het geluk te ontzeggen van een leven onder het licht van neonlampen, de glimlach van de etalagepoppen te kruisen of zich te verfrissen aan de koelafdeling ... En zo dreigt achteraan de koelkasten de revolutie; door de micro's hoort men de ware stem; verborgen in de opslagplaats, laat de rebellie van zich horen!

Regie: Eric De Staercke
Met: Aïssatou Diop, Joséphine de Renesse, Fanny Hanciaux, Marie-Noëlle Hébrant, Maud Lefebvre, Laetitia Salsano, Delphine Ysaye, Raphaël Charlier, Arnaud Crèvecoeur, Valéry Massion, Sébastien Schmit et Marc Weiss
Lichten: Benoît Lavalard
Muziek: Eloi Baudimont
Assistent regie: Thomas Van Zuylen
Scenografie: Maïté Goffart
Een coproductie van de Rijke Klaren en de Panach'Club

Voorstellingen in het Frans

Faire le malin est le propre de tout imbécile

Van 20 februari tot 10 maart 2007

Deze voorstelling brengt vier teksten van Courteline samen. Ze beschrijven de belachelijke aspecten van niet minder belachelijke koppels en de domheid van bureaucraten.
Is dit klassiek toneel? Ja! Maar dan ernstig herdacht en met grappige muzikale tussenpauzes die even onverwacht als krankzinnig zijn. Een verrukkelijke komedie die leidt tot de vaststelling dat "Alle imbecielen de bink uithangen"!

Mevrouw is een verkwister, is brutaal en een alcoholicus.
Meneer is een Pietje precies, een lafaard en is van slechte wil.
Echtelijke en professionele ruzies in een Franse klassieker die in Monty Python stijl gespeeld wordt.
Courteline kende slechts drie onderwerpen: het leger, het kantoor en vrouwen! Maar hij kende ze wel door en door!
In elk van die onderwerpen wordt de jacht geopend op ordinaire stupiditeit.
Courteline aanschouwt de mensheid met een scherpe en wilde blik. Maar in zijn kritiek schuilt ook wat tederheid en hij heeft hij oog voor medelijden. Hij aarzelt trouwens ook niet om ook met zichzelf te lachen. Zijn personages zijn afkomstig uit de kleine bourgeoisie en zijn bijzonder middelmatig. Ze verschijnen in intriges uit het alledaagse leven die tegelijk ook absurd zijn.

Regie: Valéry Massion
Met: Dominique Rongvaux en Stéphanie Van Vyve
Een coproductie van de Rijke Klaren en Sebo

Voorstellingen in het Frans

Faux-Fuyants

Van 20 maart tot 7 april 2007

Dit is een liefdesavontuur en een politie-intrige waarin we de werking van de menselijke mechaniek kunnen herontdekken. Deze is gebaseerd op de Russische matrioschka poppetjes: alles past in elkaar. En dan, als ging het om een goocheltruc, beseffen we dat we voor de gek gehouden worden.
Dit is een komedie over leugens en waarheden, over vals spelen en geheimen, en het is aan de toeschouwer om deze intrige te verijdelen. Maar telkens als hij meent hem te hebben begrepen, ontsnapt hij hem weer. Het is pas op het einde dat hij zal ontdekken wie iedereen werkelijk is. Of toch niet ... ?

Matthew et Lisa, man en vrouw, zijn acteurs. Adrian is hun regisseur. In een restaurant ontmoeten ze Cory, een jonge dienster. Frank, een psychiater, vult het tafereel aan. Het gaat hier over acteurs die gevangen zitten in hun bestaan en hun beroep. Maar zoals één van hen zegt: We zijn hier allemaal ooit het slachtoffer van geweest. Vreemd genoeg gebeuren de grootste veranderingen op de meest natuurlijk wijze en vinden onze grote ongenoegens hun oorsprong bij zoete hoop.
Liefdesrelaties die pas beginnen of die op hun einde lopen, beweringen die vragen inhouden, zekerheden die twijfels verbergen, leugens die waarheden verstoppen, uitvluchten die volledig voor de hand liggen. Aan de hand van een liefdesrelatie die veel weg heeft van een politie-intrige, komen tijdens bijzondere situaties de diverse facetten van de menselijke conditie aan het licht.

Dietz legt het als volgt uit: " Een stuk over leugens moet een komedie zijn, want enkel de lach is vrijgevig genoeg om ons te horen biechten, om te luisteren naar onze zwaktes, ons de harde waarheid te doen aanvaarden en ons laten geloven dat het de volgende keer & anders zal zijn.

Regie: Romain Barbieux en Eléonore Meeùs
Met: Romain Barbieux, Stéphane Fenocchi, Stany Mannaert, Eléonore Meeùs en Fanny Roy
Een productie van Sebo asbl

Voorstellingen in het Frans